op archive.org: commemoraction alle bestanden bekijk het anders

Jaarlijks op 6 februari worden in zowel europa als afrika transnationale acties en herdenkingen georganiseerd, mede voor en door nabestaanden van slachtoffers van het moorddadige EU-grens- en migratiebeleid.
In 2014 werden op de 6e februari mensen die zwemmend Spanje wilden bereiken, gepushbackt en -verdrinkend- aan hun lot overgelaten. Destijds zijn er 14 lichamen geborgen, maar hoeveel mensen er toen daadwerkelijk omgekomen zijn zullen we nooit weten.
Nu, elf jaar later gedenken we op deze dag de slachtoffers van EU-grens- en igratiebeleid, maar denken we vooral al alle nabestaanden die vaak jaren en jaren nadien nog hoop blijven hebben, maar nergens naar toe kunnen, en vaak in hun leiden niet eens erkend worden.
Daarom dus dobberde er een houten bootje, waarop ooit 280 mensen vanuit Egypte de Italiaanse kust wisten te bereiken, nu rond op de Amstel bij de Magere Brug, behangen met leuzen die oproepen niet te vergeten, niet te vergeven. Migratie is een primaire levensbehoefte, en een recht voor iedereen!
We vallen er in als de boot (genaamd Alhadj Djumaa, ofwel Meneer Vrijdag) even aanlegt bij de Diaconie van het Oude Vrouwenhuis (het Amstelhof, inmiddels verworden tot hart met een sterretje), en we varen naar Mediametic, waar de houten boot gehuisvest is. We praten al varend met schipper Yusuf, met een fotograferende activist die bezig is met een monument, en met Vincent de organisator van deze amsterdamse Commemoraction. Veel windgeluiden, dat ook.
De avond begint na een inleiding door Vincent met een korte film "I'm sorry I drowned" een erg mooie animatie naar verluid gebaseerd op een briefje dat op een drenkeling was gevonden. Als je de kans hebt ga die film zien, het is erg mooi en raakt nogal.
Daarna komen Godrey Lado en King Phoenix samen als Forgotten Stone, zij brengen poëzie en verhalen, en rap en raggae - een mooi duo. Na afloop praten we nog even met King 'no luck' Phoenix.
Het programma vervolgt dan boven in het Dokcafé, waar Neske en Alan samen speelden, Neske vooral op viool, en Alan op vleugel, accordeon, gitaar - en beiden bleken ook nog prachtige stemmen te hebben. Ze speelden prachtige liederen, vol gevoel en overgave - woorden schieten wat te kort, dus luister maar.