op archive.org: no-pasaran-kerwin alle bestanden bekijk het anders

Vandaag was het precies 42 jaar geleden dat Kerwin Lucas Duinmeijer door een neonazi werd vermoord. Toen was er een enorme demonstratie op de Dam, naar verluid 80.000 mensen gingen de straat op om hun afschuw over deze moord te uiten.
Vandaag staan we er met aanzienlijk minder mensen, maar de noodzaak is zeker niet minder - genocides worden gepleegd met active steun van westerse regeringen en neoliberale casinokapitalistische en koloniale belangen, die steevast belangrijker blijken dan de levens van bijvoorbeeld Gazanen en Congolezen.
Het 21 maart comité blaast de Kerwin Duinmeijer herdenking nieuw leven in, wat hard nodig is in deze turbulente tijden.
Op de Dam werd gescandeerd onder de bezielende leiding van een jong jochie die duidelijk pappenheimers gegeten had - luid en duidelijk scandeerde hij de hele riedel anfifalezuen in de megafoon.
Daarna ging de stoet, aangevoerd door een groepje autochtonenen van het gebied dat door NL is gekoloniseerd als Suriname met drums, via Nieuwezijdsvoorburgwal en Leidsestraat naar de Stadhouderskade. Daar houdt de reportage even op, waardoor we het belangrijkste onderdeel van vandaag, de herdenking van de racistische moord op Kerwin Lucas Duinmeijer bij het beeld Mama Baranka, helaas missen. 
In het Vondelpark volgen dan nog sprekers Moonya Amro, Saskia Meiland, Lorraine Berggraaf, Glodi Mbwete, iemand van Dolle Mina (toplijn: Liever een dubbel paspoort, dan een half geweten), en Saïda Derrazi. En prachtige muziek van Mohammad Kafina, Kabier Noor Mohamed (Kleine Jongen!) en DJ Steesko, met als toetje de Rhythms of Resistance. Werkelijk hartverscheurend is het verhaal van Mohammad Kafina dat hij vertelt voordat hij gaat spelen.
Laten we hopen dat deze herdenking een nieuwe traditie wordt, een lichtpunt in de strijd tegen racisme en fascisme. Vandaag was een goed nieuw begin.